Εικόνες και συναισθήματα στην πόλη μου..Νοέμβριος του 2011!

Θεσσαλονίκη , Νοέμβριος 2011….

Θα μπορούσε έτσι να άρχιζε ένα γράμμα ή μια επιστολή σ’ ένα φίλο, σ’ ένα συγγενή στο εξωτερικό. Αυτές οι δύο λέξεις και ο ένας αριθμός είναι η αφορμή για να καταγραφούν κάποιες σκέψεις και κάποια συναισθήματα που νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι που ζουν σ’ αυτή τη πόλη.

Τα αισθήματα και οι καταστάσεις που βιώνουμε αυτές τις ημέρες ,αποτυπώνονται στα πρόσωπα που συναντά κανείς στη δουλειά , στο δρόμο , στα μαγαζιά ακόμα και στο ίδιο μας στο σπίτι. Αγωνία για το αύριο για τις εξελίξεις .Όχι πλέον για τις πολιτικές .Αυτές δυστυχώς εξαιτίας των ανίκανων πολιτικών που μας κυβερνούν – και που έχουμε μεγάλη ευθύνη για αυτό- …έχουν πάρει τον δρόμο τους..

Ο καθένας σκέπτεται πλέον μόνο για τις προσωπικά του και τα ευρύτερα οικογενειακά του προβλήματα. Για το αν θα έχει χρήματα την άλλη εβδομάδα προκειμένου για τα βγάλει πέρα και να εκπληρώσει τις βασικότερες ανάγκες .Για το γάλα των παιδιών του , τα όσπρια που θα αγοράσει από τη λαϊκή της γειτονιάς , για το νοίκι που θα πρέπει να πληρώσει , το ‘χαράτσι ‘ του κ….κράτους (αν θα το πληρώσει ) όπως και για τόσα άλλα.

Περπατάμε στο δρόμο και δεν βλέπουμε κανέναν να χαμογελά. Αλλά ….συγνώμη…ΛΑΘΟΣ!!!

Ευτυχώς ακόμα βλέπουμε χαμόγελα στα μικρά παιδιά , αυτά που ακόμα δεν έχουν άγχος , δεν αισθάνονται και δεν βιώνουν τις ζοφερές καταστάσεις του καιρού μας . Βλέποντας τα ευτυχισμένα , ανεβάζουν και τη δική μας ψυχολογία , ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο.

Κάνοντας κάποια στιγμή έναν περίπατο λοιπόν , ας περάσουμε δίπλα από ένα δημοτικό ή ακόμα καλύτερα δίπλα από ένα νηπιαγωγείο και ας σταθούμε ..μόνο για ένα λεπτό μπροστά από τα παιδιά. Who knows?? Μπορεί να κάνουμε και την καλή πράξη της ημέρας , δίνοντας την μπάλα που βγήκε έξω από την αυλή του σχολείου , στον δρόμο , πίσω στον μικρό Θωμά ή στην μικρή Ιωάννα δίνοντας τους λίγα δευτερόλεπτα χαράς !!

Και όμως υπάρχει ελπίδα!!!